ง่ามสมองของมนุษย์..

posted on 21 Jul 2010 04:44 by sakuraiiz

 

 

กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีที่ผ่านมา กิ๊กเชื่อว่าทุกคนต้องเคยผ่านช่วงเวลาป่วย ๆ ป่วง ๆ

แบบนี้มาก่อนแน่ ๆ ชัวร์ ๆ  แน่ล่ะ...ทุกคนต้องเคยเป็นเด็ก

จะแสบหรือไม่แสบค่อยว่ากันอีกทีนึง....

มนุษย์เรานี่มีความประหลาดอยู่อย่างนึงในเรื่องความทรงจำ

คุณคิดเหมือนกิ๊กไหม อย่าพึ่งทำหน้างงเหมือนวัวไบซันสิ

กำลังจะอธิบายอยู่นี่ไง คือ ลองนึกดูนะคะ ว่าความทรงจำของเราเนี่ย

มันเก็บไว้กี่เรื่องกัน แล้วแต่ละเรื่องที่เราสามารถคุ้ยออกมาจากง่ามสมองได้

มันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว แล้วทำไมกัน ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจน

ในบางความทรงจำที่เราบังเอิญนึกขึ้นมาได้ สิ่งที่เราเห็นในหัวอารมณ์ HD+3D กันเลยทีเดียว ...

แต่ทำไมกันนะ...บางเรื่องที่เราอยากจำนักหนา เสือกลืมไปซะงั้น

เรากลายร่างเป็นปลาทองไปซะอย่างงั้นแน่ะ บางทีกิ๊กว่า การที่คนเราจะจดจำอะไรได้เนี่ย

มันต้องใช้ความประทับใจ และ อารมณ์ร่วมด้วยล่ะมั้ง

 

 

 

อย่างเวลาเรียนเลขเนี่ย กิ๊กโคตรเกลียดมาก เชื่อไหมว่าอายุ 20 แล้วตอนนี้

แล้วใครยื่นโจทย์สมการง่าย ๆ มาให้ เชื่อกันไหมว่า...ทำไม่ได้นี่เรื่องจริงนะ

เพราะไม่ชอบเลขมาก ต่อให้พยายามจำยังไงก็แย่ว่ะ

เราเกลียดอะไรที่มันซับซ้อนต่อรอยหยักในสมองเรามากเกินไป...แถวบ้านเรียกว่าโง่ ฮ่า ๆ

แต่ไม่ใช่ว่าช่วงที่เรียนเลขจะไม่รู้เรื่องอะไรนะ คือจะรู้เรื่องและสนใจเป็นพัก ๆ และ จำได้ด้วย

เพราะอาจารย์ทำให้เราสนใจ ประทับใจ ในวิทยายุทธ์ในการสอนของท่าน

คือ เรียนแล้วสนุกไม่น่าเบื่อเราก็จะจำได้ง่าย ๆ เลย...

แต่ถ้าอันไหนน่าเบื่อปั๊ป โหมดโง่ดักดานก็จะเปิดทันที

ไม่รู้ ไม่ชี้ไม่สนใจ ฉีกกระดาษมาวาดรูปจนสมุดบางงง บางจริง ๆ นะ

บางแบบ บางมากกก บางพอ ๆ กับผิอนามัยเลยให้ตายสิ

 

 

คือกิ๊กปัญญาน่วมนิ่มมาตั้งแต่วัยเด็กแล้ว ในสมุดข้างหลังนี่มีแต่ภาพวาดทั้งนั้น

วันดีคืนดี ครู หรือ อาจารย์ผู้น่ารักก็จะให้นักเรียนกลับหัวสมุด

แล้วเปิดหน้าจากด้านหลังเพื่อใช้ตอบคำถาม ก่อน-หลังเรียน

หรือ อะไรยิบย่อยก็ว่าไป ไอ้พวกชอบวาดก็เอาแล้ว

ซวยแล้วกู ข้างหลังสมุดกูมีซินเดอเรลล่าใส่ชุดราตรีอยู่ ชิบหายแล้วทำไงดีอ้ะ...

เอ่อ มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างมั้ยเนี่ย

 

 

 

บางทีเราก็นึกถึงเรื่องพวกนี้ออกอย่างชัดเจน

ทั้ง ๆ ที่มันเป็นอะไรที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

จริง ๆบางเหตุการณ์ก็ไม่ได้น่าประทับใจอะไร ออกจะธรรมดาสามัญด้วยซ้ำ

อยู่ดี ๆ ก็นึกถึงฉากเก่า ๆ เหล่านั้นขึ้นมาได้ ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาแล้ว 15-16 ปี

บางทีไปนึกถึงสมัยวัยหวานอนุบาลเปียคู่กระโปรงแดง ลัลล้า กิ๊บกิ้วก็ยังมีเลยนะ..

.แหม อีปรสิต..ทีตอนสอบนะ ไม่เคยจำอหิวาต์อะไรได้เลย ที่งี้ละนึกออกจัง...

.แล้วคุณล่ะคะ เคยนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ที่บางทีคุณอาจจะคิดว่าตัวเองจำไม่ได้เลย

แต่ผ่านไปวูบนึงหนึ่งชั่วอายุหมึกพอล ก็เสือกจำได้ซะงั้นอ่ะ  มัน..แปลกมั้ย

 

 

 

อาจารย์คนหนึ่งที่โรงเรียนที่กิ๊กเรียนสมัย ม.ต้น

คือ โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ต้องขออภัยจริง ๆ รู้สึกอาจารย์จะเปลี่ยนชื่อบ่อยมาก

แต่จำลักษณะของท่านได้ คือ อาจารย์ เป็นผู้หญิงตัวเล็ก

คือ เตี้ยนั่นแหละ หุ่นจะท้วม ๆ หน้าตาท่านจะใจดี

เหมือนคนยิ้มตลอดเวลา เห็นก็รู้เลยว่า ไม่ใช่ครูไหวใจร้ายถือไม้หน้าสามไว้ฟาดกะบาลเด็กแน่นอน...

 

 

 

คุณครูเคยบอกว่า กล้องถ่ายรูปที่ดีที่สุด ไม่ใช่กล้องแบรนด์ดี แบรนด์ดัง

กล้องราคาเรือนหมื่น เรือนแสนมันถ่ายภาพได้สวยก็จริง

แต่สักวันนึงภาพมันก็จะจางไป แต่ถ้าเป็น...หัวใจของเรา

ที่มีดวงตาเป็นเลนส์ มีสมองเป็นเมมโมรี่ ภาพสวย ๆ ที่ได้จะติดอยู่ในใจตลอดไป

บางครั้งมันอาจเลือนรางหายไปบ้าง แต่วันนึงมันก็ยังชัดเจนขึ้นมาได้อีกครั้งแน่นอน

เอ่อ อันหลัง ๆ เริ่มเติมเอง จริง ๆ อาจารย์บอกแค่ว่ากล้องถ่ายรูปที่ดีที่สุดคือดวงตาและหัวใจ..

.และไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่อีกิ๊กผู้ชอบตีความก็เฉาะออกมาซะน้ำเน่า ดังที่กล่าวไปด้านบน

 

 

 

มีคนเคยบอกว่าคนเรา เลือกที่จะจำสิ่งที่ดี กับสิ่งที่ไม่ดีได้

คือมันก็จริงแต่ไม่ทั้งหมด บางทีเราอยากลืมกลับจำ อยากจำกลับลืม...เหมือนเพลงที่ร้องไว้...

ในความคิดของคนโง่ ๆ อย่างกิ๊กคนนี้ กิ๊กคิดว่า เราปล่อยมันไปดีกว่า

ยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่มันยิ่งตอกย้ำให้เราจำเท่านั้น

ในบางเรื่องเราย้ำให้จำไว้จะได้ไม่ทำอีก แต่หากอยากลืมละก็ไม่ต้องพยายามลบความทรงจำตัวเองหรอก

ปล่อยมันไปเหอะ ปล่อยไปเลย ใช้ชีวิตปกติไป

แล้วมันก็จะหายไปเอง อาจจะมีนึกขึ้นได้บ้าง แต่อย่างน้อยเราก็ได้ลืมมันไปบ้างแล้วไม่ใช่หรอ...

 

ความทรงจำของมนุษย์มันเป็นอะไรที่ซับซ้อนยิ่งกว่าดาวินชี่โค้ด คิดไปก็เพลียง่ามตับเปล่า ๆ

ปล่อยให้ใจจำในสิ่งที่อยากจำเถอะ เพราะวันนึงเมื่อคุณบังเอิญนึกถึงความทรงจำเหล่านั้นขึ้นมาได้

มันอาจจะทำให้คุณมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าบ้างก็ได้นะ...

ลองสิ ลองสนุกกับการระลึกความหลังว่าเราได้ผ่านอะไรมาบ้าง..ก็ดีไปอีกแบบนะ

 

 

ปล.อันนี้แุถม มันยังเอิญลากไปเจอ เลยแบบฮานิดหน่อย

อัพบล๊อคแล้วชื่อเอนทรี่ย์มาต่อกันพอดี..แบบว่า

55555

 

1.ความเหงส(เกิดขึ้น)เพราะหัวหน้าได้ของเล่นใหม่แล้ว(น่าสงสารเนอะสงสัยเมื่อก่อนเล่นกับหัวหน้าบ่อย)

2.การ์ตูนมือบอน สามสาวสาม..รายงานความคืบหน้ามีตติ้ง (ว้าว มีตติ้งอะไรกัน มีสาวสาวสาวด้วย อิอิ)

 

Comment

Comment:

Tweet

แต่ว่าบางครั้งไอ่ที่เราเฉยๆ
มันก็นึกไม่ออกจริงๆแฮะ

ปล.Fav. เหมาะกันจริงๆนะนั่นbig smile

#20 By -The_Priefy- on 2010-07-23 21:46

ป..ป..ปอลอ!

#19 By !@Leaderdevil-demon@! on 2010-07-23 19:23

ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละครับ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป

#18 By K ToKa on 2010-07-23 12:24

Hot!

#17 By iDoi* on 2010-07-23 03:03

ปล. นี่ฮาจิง ๆ

#16 By momoocha on 2010-07-22 10:32

บางทีกลิ่น ก็ทำให้จำเรื่องต่างๆที่เคยเป็นเด็กได้เหมือนกัน.

big smile
เป็นเหมือนกันเลยค่ะ เพิ่งสอบเลขเสร็จไปวันนี้เอง
ทำไม่ได้เลย งง มึน ตึบ
สมุดก็มีแต่รูปผู้หญิงนางเงือก เจ้าหญิง ว่าไปนั่น555
Hot! Hot! Hot! Hot!

#14 By irinmaleficent♡ on 2010-07-21 23:05

ถึงเวลาอยากขุดความทรงจำ เรามักจะขุดไม่ขึ้น = ="
ปล.ข้างล่างนั้นบังเอิญมากครับ วะ55

#13 By type289 on 2010-07-21 18:46

เกลียดเลขเหมือนกันค่ะพี่กิ๊ก

ปล.กำลังจะจบจากราชวินิตบางแก้วค่ะbig smile

#12 By ...✱ Zara Dark✱... on 2010-07-21 17:59

อ่านแล้วนึกถึงตัวเองแฮะ~
~><~Hot!

#11 By ~♪++Melody++♪~ on 2010-07-21 17:43

ความเหงาเกิดขึ้นเพราะหัวหน้าได้ของเล่นใหม่แล้ว

ชวนคิดนะนี่ 555+ open-mounthed smile open-mounthed smile

#10 By Quose on 2010-07-21 17:17

คุณพระ อันสุดท้ายนั้น...อะไรมันจะบังเอิญขนาดน้านนนนนน

#9 By Lofe on 2010-07-21 16:59

อยากกลับไปเป็นเด็ก

#8 By ~ Z2_AkiRa ~ on 2010-07-21 15:54

อืมๆ คิดถึงวันเก่าๆ confused smile
อาการเดียวกัน
เรียนเลขได้ ครึ่งชั่วโมง แต่หลังจากนั้นอีกสองชั่วโมง ไปนั่งวาดรูปเล่น แทนแล้ว ไม่สนไม่รับรู้แล้ว
เหอ ๆๆ

ก็จริงนะคับ อะไรที่เราอยากจะจำแต่กลับลืม อะไรที่ลืมมันก็กลับจำซะงั้น

แต่อะไรที่มันเลือนลางไปแล้วพอเราได้นึกย้อนไปซักนิด หรือมีอะไรมากระตุ้น ภาพเก่าๆ สวยๆงามๆมันจะกลับมาให้เห็นชัดเจนเลยทีเดียว
กล้องถ่ายรูป ของเราคือดวงตาและหัวใจ มันเจ๋งที่สุดแล้ว
อ้อ ยังไงแล้วผมขอแอด ไว้ละกันน่ะคับ ^^
big smile big smile

#6 By ~oไม้ขีดไฟo~ on 2010-07-21 14:23

ซึ้งอยู่ข้างบน
พอมาเจอข้างล่าง
จากซึ้งเป็นฮาเลยค่ะ

#5 By karnalone on 2010-07-21 13:10

ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน 555
ฮือออออ

#4 By หวังซิ่น on 2010-07-21 11:33

กะลังอินเลย
พอมาเจอ ปล.น้ำตาไหลพรากเลยconfused smile
กร๊ากกกกกกกกกก

#3 By sarujun on 2010-07-21 10:30

55555 บล็อคไอ้กันมีส่วนร่วมด้วย
อ่านข้างบนมากำลังมีอารมณ์ร่วมดราม่าน้ำตาซึมได้ที่เลย
พอเจอ ป.ล. เข้าไป .. ฮาก๊ากสิ

บางทีความสุขก็เกิดขึ้นได้ง่ายเยี่ยงนี้นี่เอง
(นั่งดูลิสต์บล็อกอัพเดตล่าสุดเนี่ยนะ?)

#1 By นักทางเดิน on 2010-07-21 05:38